Перайсці да зместу

Дзеепрыметнік

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі

Дзеепрыме́тнік — неспрагальная дзеяслоўная форма з асаблівасцямі дзеяслова і прыметніка. Абазначае дзеянне як прыкмету або ўласцівасць прадмета, што выяўляюцца ў часе.

У беларускай мове

[правіць | правіць зыходнік]

У сучаснай беларускай мове дзеепрыметнік мае наступныя адзнакі дзеяслова:

Адзнакі прыметніка, якія выражаюцца з дапамогай канчаткаў:

  • род: адноўлены, адноўленая, адноўленае;
  • лік: расколаты, расколатыя;
  • склон: перажытыя, перажытымі;
  • поўная і кароткая формы: лугі пакошаныя, лугі пакошаны.

У сказе дзеепрыметнікі выступаюць у ролі азначэння ці выказніка. Дзеепрыметнік з паясняльнымі словамі ў сказе ўтварае дзеепрыметнае словазлучэнне, якое выступае як адзін член сказа — азначэнне[1].

Утварэнне дзеепрыметнікаў

[правіць | правіць зыходнік]
Час Спосаб формаўтварэння Прыклады
Незалежны стан
Цяперашні аснова дзеяслова цяперашняга часу незакончанага трывання + суфіксы -уч- (-юч-), -ач- (-яч-) пішучыя, мабілізуючыя, дрыжачы, надыходзячы
Прошлы аснова інфінітыва непераходных дзеясловаў закончанага трывання + суфіксы -л-, -ш-, -ўш- пераспелы, падсохшы, прыехаўшыя
Залежны стан
Цяперашні аснова дзеяслова цяперашняга часу пераходных дзеясловаў незакончанага трывання + суфіксы -ом- (-ем-), -ім- (-ым-) вядомы, разглядаемы, дзялімыя, мучымыя
Прошлы аснова інфінітыва пераходных дзеясловаў закончанага трывання + суфіксы -н-, -ан- (-ян-), -ен-, -т- падпісаны, вывучаны, перанесены, узятая
  1. Дзеепрыметнік // Культура Беларусі: энцыклапедыя / рэдкал.: Т. У. Бялова (гал. рэд.) [і інш.]. Мн.: Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2012. — Т. 3. — С. 385. — 688 с. 3 000 экз. ISBN 978-985-11-0662-8.