تئاتر شانزلیزه
 نمایی از تئاتر شانزلیزه | |
 نقشهٔ تعاملی تئاتر شانزلیزه | |
| مختصات | ۴۸°۵۱′۵۷″ شمالی ۰۲°۱۸′۱۱″ شرقی / ۴۸٫۸۶۵۸۳°شمالی ۲٫۳۰۳۰۶°شرقی |
|---|---|
| نوع | سالن تئاتر، تالار کنسرت، تالار اپرا |
| گنجایش | ۱۹۰۵ (تئاتر)، ۶۰۱ (کمدی)، ۲۳۰ (استودیو) |
| احداث | |
| گشایش | ۱۹۱۳ |
| معمار |
|
| وبگاه | |
| www.theatrechampselysees.fr www.comediedeschampselysees.com | |
تئاتر شانزلیزه (به فرانسوی: Théâtre des Champs-Élysées) یک مکان تفریحی است که در خیابان مونتنی،[الف] پاریس واقع شده است. این مکان در نزدیکی خیابان شانزلیزه واقع شده است که نام خود را از آن گرفته است. سالن اصلی همنام آن میتواند تا ۱۹۰۵ نفر را در خود جای دهد، در حالی که سالن کمدی و سالن استودیوی شانزلیزه کوچکترند و در بالای استودیوی شانزلیزه قرار دارند، به ترتیب میتوانند ۶۰۱ و ۲۳۰ نفر را در خود جای دهند.
این تئاتر که به سفارش گابریل آستروک،[ب] مدیر اجرایی، از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ بر اساس طرحهای برادران، آگوست پره و گوستاو پره[پ] و با پیروی از طرحی از هانری وان ده ولده ساخته شد،[۱] به اولین نمونه معماری آرت دکو در شهر تبدیل شد.[۲] کمتر از دو ماه پس از افتتاح آن، این تئاتر میزبان اولین اجرای جهانی باله روس با عنوان پرستش بهار بود که یکی از مشهورترین شورشهای موسیقی کلاسیک را برانگیخت.[۳][۴]
در حال حاضر، این تئاتر سالانه حدود سه اجرای اپرای صحنهای را به نمایش میگذارد که عمدتاً آثار باروک یا مجلسی هستند که بیشتر با اندازۀ متوسطِ صحنه و جایگاهِ ارکستر، سازگارترند. همچنین میزبان یک فصل کنسرت مهم است. این مکان محل برگزاری «ارکستر ملی فرانسه»[ت] و «ارکستر لامورو»[ث] است و همچنین بهعنوان پایگاه فرانسوی برای ارکستر فیلارمونیک وین عمل میکند.
معماری
[ویرایش]این تئاتر از بتن مسلح ساخته شده است و دارای اشکال مستطیلی، خطوط مستقیم و تزئیناتی است که به بیرون، بر روی پلاکهای مرمر و گچ متصل شدهاند، و این معماری یک انحراف اساسی از سبک هنر نو بود،[۵] و در آن زمان، به طرز تکاندهندهای ظاهری ساده داشت.
ساخت بُتنی ساختمان صرفاً یک انتخاب سبکی نبود. شرایط زیرِ خاک و نزدیکی محل به رود سن، بُتن را ضروری میکرد. هانری وان ده ولده معمار اولیه بود و وقتی مشخص شد که پیمانکاران، از برادران پره، درک بسیار عمیقتری از ساخت بتن مسلح نسبت به او دارند، استعفا داد، اگرچه برادران پره معماران دارای مجوز نبودند و طراح دیگری به نام راجر بووار،[ج] نقشههای آنها را امضا کرده بود.[۶]
این ساختمان شامل یک نقشبرجستهٔ بیرونی اثرِ آنتوان بوردل، یک گنبد ساختۀ موریس دنی، نقاشیهایی از ادوار وویار و ژاکلین ماروال،[چ] و یک پردهٔ صحنه اثرِ کر-خاویر روسل[ح] است. همچنین دارای دو صحنهٔ کوچکتر، شامل تئاتر کمدی شانزلیزه در طبقه سوم و استودیوی شانزلیزه در طبقه پنجم است.
ساختمان تئاتر شانزلیزه بهعنوان یک نقطهٔ عطف از معماری مدرن در نظر گرفته میشود،[۷] و از سال ۱۹۵۷ یک بنای تاریخی فرانسه بوده است.[۸]
- نماهای بیرونی
نمای پرسپکتیو
نمای خیابان با نقشبرجستههای آنتوان بوردل
- نقشبرجستههای مجسمهای آنتوان بوردل
الهههای شعر و موسیقی که به سوی آپولون میدوند و آپولون در تعمق
,_bas-relief,_Th%C3%A9%C3%A2tre_des_Champs_Elys%C3%A9es_DSC09313.jpg)
- فضای داخلی سالن اصلی
نمایی از سالن و صحنه
صحنه
سقف
یادداشت
[ویرایش]یادکرد
[ویرایش]- ↑ Hanser 2006, pp. 258–262; Theatre des Champs Elysees, the ideal representation of the architectural design of Auguste Perret بایگانیشده در ۲۰۱۲-۰۷-۱۸ توسط Wayback Machine oboulo.com
- ↑ Renault, Christophe and Lazé, Christophe: Les Styles de l'architecture et du mobilier, (2006), Editions Jean-Paul Gisserot, page 113
- ↑ Stravinsky's Le sacre du printemps makes its infamous world premiere بایگانیشده در ۲۰۱۷-۰۲-۱۹ توسط Wayback Machine at History.com
- ↑ Stravinsky's Le sacre at 90 بایگانیشده در ۲۰۱۱-۰۶-۲۸ توسط Wayback Machine Classical Net
- ↑ Pitt, Charles (1992), 'Paris' in The New Grove Dictionary of Opera, ed. Stanley Sadie (London) شابک ۰−۳۳۳−۷۳۴۳۲−۷
- ↑ Collins 2004, p. 188.
- ↑ Hanser 2006, pp. 258–262.
- ↑ Mérimée PA00088883 , Ministère français de la Culture. (فرانسوی)
منابع
[ویرایش]- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Théâtre des Champs-Élysées». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲ اکتبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
[ویرایش]
| عمومی | |
|---|---|
| کتابخانههای ملی | |
| سایر | |
